Od XVIII w. istniała w Dołhobyczowie parafia greckokatolicka. Posiadała dwa kościoły filialne: w Horoszczycach i Oszczowie. W czasie kasaty unii została zamieniona na parafię prawosławną, a katolicy obrządku łacińskiego należeli do parafii Oszczów. Ta ostatnia istniała od XV w. i należała do diecezji chełmskiej (dekanat Bełz). Przez kilka wieków, aż do r. 1948, siedziba parafii mieściła się w Oszczowie. Na skutek działań wojennych kościół w tej ostatniej miejscowości spalił się. Jednak na terenie parafii znajdował się drugi kościół katolicki, właśnie w Dołhobyczowie (budowany w latach 1911-1914).
Po zakończeniu działań wojennych przy tej świątyni skupiło się życie religijne. Tutaj również zaczęła się organizować struktura nowej parafii. Wobec tego bp lubelski Stefan Wyszyński, w r. 1948, mianował nowego proboszcza, ks. Stanisława Mamcarza, dla parafii nazwanej podwójną nazwą Dołhobyczów-Oszczów. Siedzibą parafii stał się Dołhobyczów. Terytorium jej pokrywało się z granicami dawnej parafii Oszczów. Od roku 1977 Oszczów ponownie stał się samodzielną parafią.
Parafia została uposażona w ziemię po zakończeniu II wojny światowej. Była to ziemia pocerkiewna (dawniej unicka). Jeszcze w okresie międzywojennym ten teren zamieszkiwała spora liczba prawosławnych, obecnie należą oni do wyjątków.
Kościół, pw. MB Częstochowskiej z lat 1911-1914 z fundacji Świeżawskich, wg projektu Zenona Kononowicza (było to wotum wdzięczności Świeżawskich za udzielenie przez Stolicę Apostolską dyspensy od przeszkody małżeńskiej pokrewieństwa). Kościół był nieznacznie zniszczony w czasie II wojny światowej (częściowo ucierpiało wyposażenie kościoła – zabrano organy, uszkodzono ołtarz główny). Świątynia parafialna murowana z cegły, jednonawowa, neogotycka, na frontonie wysoka wieża. Przed kościołem kamienna figura MB Niepokalanie Poczętej, wystawiona przez właścicieli dóbr w Dołhobyczowie w r. 1905 jako wotum wdzięczności za ukaz tolerancyjny (statua była poświęcona w r. 1906 przez bpa Franciszka Jaczewskiego).